เนื่องจากเมื่อไม่นานมานี้ คุณเจ้าของบล็อกได้บอกผมว่า เราน่าจะมาทำบล็อกด้วยกัน ไอ้ผมก็กลัวว่าคนอ่านจะหมั่นไส้เอาได้เลยไม่ได้ลงมือสักที จนวันนี้ วันที่มีอะไรบางอย่างค้างคาใจ ขอเอาพื้นที่นี้เป็นที่จัดนิทรรศการหน่อยละกัน แหะๆ

ถึงว่าน

เราได้ปรับความเข้าใจกันมาหลายครั้งเลยนะ เรื่องที่เราจะจัดฟันเนี่ย จนวันหลังจากวันที่ว่านไปเกาะเกร็ด แล้วแวะมาหาเราที่บ้าน วันนั้นว่านโกรธเราจนเราใกล้เคียงคำว่า เลิกกัน มากที่สุด ว่าน...บอกว่าเป็นห่วง ไม่อยากเห็นเราต้องเจ็บ เรา...บอกว่าเข้าใจว่านว่าเป็นห่วง แต่ยังจะทำต่อไป

เรารู้ว่าว่านเสียใจมากเท่าไหร่ กับการที่เรายืนยันจะทำ เราเองก็เสียใจ แต่เราแค่อยากให้คนที่เรารัก สนับสนุนในสิ่งที่เราต้องการทำ เราอยากให้ว่านอยู่ข้างเรา ก้าวเดินไปกับเรา ไปแยกฟันเป็นเพื่อน ไปรอเราติดแบร็คเก็ต ส่งเราเข้า OR เป็นคนที่อยู่ดูแลเราในห้องพักฟื้น

แล้วในที่สุด ว่านก็มาบอกเรา ว่าว่านเข้าใจแล้วว่าการที่ว่านจะสนับสนุนเรานั้นจะทำให้เรามีความสุข ซึ่งเราเองก็รู้อยู่ในใจว่ายังไงลึกๆแล้ว การตัดสินใจของว่านครั้งนี้ ว่านต้องเจ็บมากแค่ไหน

วันนี้ ว่านถามเราว่า เห็นมั้ย ว่าทุกครั้งที่เราพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ว่านไม่มีความสุขเลย เราขอตอบว่า เราเห็น เรารู้ เราไม่อยากให้มันเกิดขึ้น เราเองเสียใจทุกครั้งที่พูดเรื่องนี้ แล้วทำให้ว่านไม่สบายใจ เราก็ไม่อยากพูด แต่ทุกครั้งที่พูดออกไป เราแค่หวังว่าว่านจะค่อยๆคุ้นเคยมากขึ้น และอยากจะให้ว่านไปพร้อมกะเราบ้าง

เมื่อกี้ที่โทรมาแล้วขอโทษเรา แต่ว่านคงอึดอัดมากที่สุดแล้ว เรื่องเลยออกมาเป็นแบบนี้ เราจะไม่โทษที่ว่านตอบเมลเราเพื่อให้เราสบายใจ เพราะยังไงถึงไม่มีเมลนั้น เราก็คงดันทุรังจนทำในที่สุด ถึงแม้ว่ามันจะช้ากว่านั้นไป

เราคงโทษได้แต่ตัวเราเอง ที่เป็นคนที่ไม่พอใจอะไรเกินไป จนทำให้คนรอบข้างเป็นห่วง...เรื่องนี้ว่านอาจรู้สึกว่า เราไม่แคร์ว่าน ถึงรู้ว่าเสียใจแต่ก็ยังทำ แต่เราอยากให้ว่านรู้นะ ว่าคำพูดของว่าน ทำให้เราเกิดความลังเลได้มากกว่าคำพูดของหม่าม้าอีก

ว่าน ว่านบอกเราว่า เราอาจจะกลายเป็นคนที่ว่านไม่รู้จักไปก็ได้ เราคิดว่าไม่ได้หรอก เพราะเราทำไม่ได้แน่ๆ ถึงแม้ระยะเวลาที่เราคบกันมา 6-7 เดือน จะดูน้อย แต่เรื่องของความรู้สึก มันเริ่มมาตั้งหลายปีแล้วนะ...

เราขอโทษนะ ที่ทำให้เรื่องกลายเป็นแบบนี้ เราขอโทษจริงๆ

รักว่านที่สุดเสมอ...