ฝนย้ายเข้ามาอยู่บ้านเช่าหลังนี้ได้ 2 เดือนแล้ว

ทุกอย่างสงบเงียบเรียบร้อย บ้านสวย เพื่อนบ้านน่ารัก

จนที่นี่เกือบจะเป็นบ้านในฝันของเธออยู่แล้ว

จนกระทั่งป้าสมรซื้อเจ้าตัวร้ายมาเลี้ยง

แรกๆมันก็ดูน่ารักดีอยู่หรอก ...

ถ้ามันไม่แอบลอดช่องรั้วเข้ามาถล่มกระถางบอนไซ

ราคาหลายพันจนพังพินาศ ....

ตอนนั้นเธอหัวเสียมากจนคิดจะวางยาเบื่อเจ้าตัวร้ายด้วยซ้ำไป

ถ้าไม่ติดว่าป้าสมรเป็นเจ้าของบ้านเช่าแสนสุขหลังนี้ของเธอนะ

หมาตัวนั้นคงไปภพหน้าแล้วล่ะ


วันหยุดยาวนี้ป้าสมรไปทำบุญกับเพื่อนของแกที่ต่างจังหวัด

เจ้าตัวร้ายเลยไม่มีคนดูแล

" ป้าฝากเลี้ยงมันให้ป้าหน่อยละกันนะ ...

ป้าเอามันเดินทางไปด้วยไม่ได้น่ะ .... "

คำฝากฝังของป้าทำให้ฝนสะอึก ....

" ค่ะ ได้ค่ะป้า ... ฝนจะดูแลมันอย่างดีค่ะ .... "

.........

ฝนรู้ดีว่าหมาตัวนั้นมุ่งหน้าไปที่ไหน

บ้านเก่าๆท้ายซอยหลังนั้นแน่ๆ ...



เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งจนในที่สุด

ก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านร้างทรงฝรั่ง 2 ชั้นหลังนั้น


ฝนลังเลอยู่เล็กน้อยว่าจะเข้าไปลากคอไอ้หมาบ้าตัวนั้น

มาลงโทษให้สาสมดีหรือไม่

ความกลัวกับความโกรธกำลังตีกันอยู่ในใจ

" หรือจะมาลากตัวมันพรุ่งนี้ดีนะ ... นี่มันใกล้มืดแล้วด้วย ... "

แต่ท้ายสุดความโกรธก็ชนะ ...

เธอดันประตูรั้วไม้ผุๆ ให้เปิดออกแล้วค่อยๆเดินเข้าไป ...


สภาพภายในตัวบ้านผิดกับนอกบ้านอย่างเห็นได้ชัด..

ฝนสังเกตว่าเครื่องเรือนต่างๆยังอยู่ในสภาพดี

ไม่เหมือนกับสภาพที่บ้านร้างที่ควรจะเป็น

เหมือนกับมีคนอยู่ ...

คอยดูแลทำความสะอาดเครื่องเรือนเหล่านี้...

เธอค่อยๆเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ ...

พยายามสลัดความคิดวอกแวกที่โผล่เข้ามาในใจ

พลางสอดส่ายสายตาหาเป้าหมายของเธอ


แต่ไม่เจอ ....


" คงอยู่ชั้น 2 ล่ะมั้ง ... "


ก่อนที่เธอจะเดินข้ามบันไดขั้นสุดท้ายไปยังชั้น 2

ฝนเห็นร่างของชายผู้หนึ่ง ... ยืนอยู่ที่หน้าต่าง ...

ข้างๆเท้าของชายคนนั้น " เจ้าตัวร้าย " ของเธอนอนหมอบนิ่งอยู่

ฝนกำลังจะร้องเรียกหมาตัวนั้นอยู่แล้ว

ถ้าเธอไม่สังเกตว่าหมาตัวนั้นนอนนิ่งมากๆ

" เหมือนไม่มีชีวิต "


" หรือว่าจะเป็นโจรวะ .... "

ฝนเริ่มถอยลงบันไดทีละก้าวๆ ....


" เอี๊ยดดด !! ... "

ชายผู้นั้นหันมาตามเสียงบันไดที่ลั่นทันที ...

เขารีบก้าวมาหาฝนอย่างรวดเร็ว

ฝนหันหลังกลับรีบวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต

" ซวยแล้วกู ... ไอ้หมาบ้านั่นทำกูซวยแล้ว .. "

แต่ดูเหมือนชายคนนั้นจะไวกว่า

เขาคว้าไหล่ของฝนได้

ฝนร้องลั่นหวังให้คนช่วย

" ช่วยด้วยค่ะ ... ช่วยด้วย ... โจรจะฆ่าฉันแล้ว .."

" นี่คุณ บุกรุกเข้ามาบ้านผมแล้วยังมาหาว่าผมเป็นโจรอีกเหรอ "

เสียงชายคนนั้นตวาดดังขึ้น

ทำเอาฝนหยุดตะโกนด้วยความสงสัย

........

หลังจากสงบสติอารมณ์กันได้แล้ว

ฝนก็เอ่ยถามชายนิรนามผู้นั้น

" เจ้าของบ้านเหรอคะ ? ฉันคิดว่าบ้านนี้ไม่มีคนอยู่ซะอีก "

" ก็ผมนี่แหละอยู่ ... "

" คุณมาตามหมาตัวนี้ใช่ไหม ? .... "

ชายคนนั้นเดินไปอุ้มเจ้าตัวร้ายที่ตอนนี้หลับสนิท

มายื่นให้ฝน

" มันทำบ้านผมเละเทะ

กว่าจะให้มันสงบได้ก็เล่นผมเหนื่อยเลยล่ะ "

คำพูดของชายคนนี้ทำฝนนึกขึ้นได้ถึงสภาพบ้านของตัวเอง

" ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ทำให้วุ่นวาย .. "

ฝนรับหมาตัวนั้นแล้วรีบวิ่งกลับบ้านในทันที


.........


วันรุ่งขึ้นป้าสมรก็กลับมา

ฝนพาเจ้าหมาที่ตอนนี้ร่าเริงสุดๆที่นายรักของมันกลับมา

" เป็นไงบ้างหนูฝน เจ้านี่ซนมากไหมจ๊ะ ... "

" มันทำเอาหนูเหนื่อยเลยล่ะค่ะป้า ... รื้อของหนูกระจาย

ไปหมดเลย ... แถมยังไปรื้อของบ้านท้ายซอยนั่นซะเละเทะอีก

..โชคดีที่เจ้าของบ้านเค้าไม่โกรธมากนะคะป้า"

ป้าสมรถามด้วยความตกใจ .......

" เจ้าของบ้านเหรอหนูฝน ... ที่เป็นผู้ชายเหรอ "

" ค่ะ ทำไมเหรอคะ ... "

" ....... เจ้าของบ้านหลังนั้นน่ะตายไปตั้งแต่ 2 ปีที่แล้วแล้ว ...

เขาถูกเมียทิ้ง เลยคิดสั้น ... ผูกคอตายในบ้านนั้นล่ะหนูฝน ...

เอ่อ ... นี่หนูแน่ใจนะว่าได้เจอเจ้าของบ้านจริงๆน่ะ .... "

ฝนนิ่งอึ้ง .... ตอนนี้เธอสับสนไปหมด ....

เธอไม่ตอบคำถามใดๆ .... แต่วิ่งกลับไปที่บ้านหลังนั้น ....

" เป็นไปไม่ได้หรอก .... " ฝนคิด

เธอหยุดยืนที่หน้าบ้านร้างหลังนั้นอีกครั้ง ...

มองไปที่หน้าต่างบานเดียวกับที่ชายผู้นั้นยืนมองออกมาเมื่อวาน

เธอเห็นชายผู้นั้นอีกครั้ง .... จ้องมองมาที่เธอ

ด้วยตาที่ถลนออกมาจากเบ้า ...

ที่คอของเขามีเชือกเส้นโตผูกอยู่ ...






***************************

แหะแหะ ....

เป็นเรื่องที่ผมเคยแต่งไว้เมื่อตอนสมัยอยู่ม.ปลายครับ

เอามาปัดฝุ่นนิดหน่อย ...

ให้ทุกท่านได้ลองอ่านดูครับ

ลองช่วยกันวิจารณ์หน่อยนะครับ

ว่าเป็นยังไงบ้าง ^^




*************************

ไว้เจอกันใหม่ Entry หน้าครับ ...

^^/